Μέσα σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι το ενυδρείο, τα περιττώματα των ψαριών, καθώς και υπολείμματα τροφής, φυτά και φύλλα που σαπίζουν και νεκροί οργανισμοί σε αποσύνθεση είναι πηγές οργανικού αζώτου το οποίο και μετατρέπεται σε αμμωνία που έστω και σε μικρές συγκεντρώσεις είναι τοξική για τα ψάρια μας.
Στο φυσικό τους περιβάλλον ο όγκος του νερού που αντιστοιχεί ανά ψάρι είναι τεράστιος και η συγκέντρωση της τοξικής αμμωνίας ελάχιστη.
Ένα άλλο είδος βακτηριδίων τα Nitrobacter διασπούν τα νιτρώδη άλατα σε νιτρικά άλατα (ΝΟ3) τα οποία είναι πρώτης τάξεως τροφή για τα φυτά μας αλλά και για την άλγη που πάντα παραμονεύει.
Να σημειωθεί ότι τα ζωντανά υδρόβια φυτά προτιμούν την αμμωνία (ή το αμμώνιο) και τα νιτρώδη άλατα για τροφή αλλά αφού ο σκοπός μας είναι να τα κρατάμε σε μηδενικές τιμές, τα φυτά υποχρεώνονται να τραφούν με τα νιτρικά άλατα τα οποία δεν είναι βλαβερά για τα ψάρια μας παρά μόνον σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις.
Ο κύκλος του αζώτου τελειώνει εδώ αλλά τα νιτρικά αυξάνονται συνεχώς και ο μόνος τρόπος για να μειωθεί η συγκέντρωσή τους είναι οι τακτικές αλλαγές νερού. (Γράφημα 1)
Στην αρχή θα υπάρχει μετρήσιμη μόνο αμμωνία και μετά από μερικές μέρες θα πέσει η συγκέντρωση της και θα εμφανιστούν τα νιτρώδη άλατα τα οποία μέχρι να αναπτυχθούν τα Nitrosomonas θα φτάσουν σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις και θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι να εμφανιστούν τα Nitrobacter και να αρχίσουν να μετατρέπουν τα νιτρώδη άλατα σε νιτρικά.
Όταν δεν θα υπάρχουν πια μετρήσιμη αμμωνία και νιτρώδη άλατα παρά μόνο νιτρικά, σημαίνει ότι το ενυδρείο μας έχει στρώσει.
http://www.aquatek.gr/vb/showthread.php?t=13655
ΕΠΙΣΗΣ :
Η μεγάλη πλειονότητα των ζωντανών οργανισμών δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το μοριακό άζωτο που βρίσκεται άφθονο στην ατμόσφαιρα, και έτσι αυτό πρέπει να μετατραπεί σε κάποια άλλη πιο “εύχρηστη” μορφή. Η διαδικασία αυτή, που είναι γνωστή ως αζωτοδέσμευση, πραγματοποιείται είτε με φυσικό είτε με βιολογικό τρόπο.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B6%CF%89%CF%84%CE%BF
Στο φυσικό τους περιβάλλον ο όγκος του νερού που αντιστοιχεί ανά ψάρι είναι τεράστιος και η συγκέντρωση της τοξικής αμμωνίας ελάχιστη.
Ένα άλλο είδος βακτηριδίων τα Nitrobacter διασπούν τα νιτρώδη άλατα σε νιτρικά άλατα (ΝΟ3) τα οποία είναι πρώτης τάξεως τροφή για τα φυτά μας αλλά και για την άλγη που πάντα παραμονεύει.
Να σημειωθεί ότι τα ζωντανά υδρόβια φυτά προτιμούν την αμμωνία (ή το αμμώνιο) και τα νιτρώδη άλατα για τροφή αλλά αφού ο σκοπός μας είναι να τα κρατάμε σε μηδενικές τιμές, τα φυτά υποχρεώνονται να τραφούν με τα νιτρικά άλατα τα οποία δεν είναι βλαβερά για τα ψάρια μας παρά μόνον σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις.
Ο κύκλος του αζώτου τελειώνει εδώ αλλά τα νιτρικά αυξάνονται συνεχώς και ο μόνος τρόπος για να μειωθεί η συγκέντρωσή τους είναι οι τακτικές αλλαγές νερού. (Γράφημα 1)
Στην αρχή θα υπάρχει μετρήσιμη μόνο αμμωνία και μετά από μερικές μέρες θα πέσει η συγκέντρωση της και θα εμφανιστούν τα νιτρώδη άλατα τα οποία μέχρι να αναπτυχθούν τα Nitrosomonas θα φτάσουν σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις και θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι να εμφανιστούν τα Nitrobacter και να αρχίσουν να μετατρέπουν τα νιτρώδη άλατα σε νιτρικά.
Όταν δεν θα υπάρχουν πια μετρήσιμη αμμωνία και νιτρώδη άλατα παρά μόνο νιτρικά, σημαίνει ότι το ενυδρείο μας έχει στρώσει.
http://www.aquatek.gr/vb/showthread.php?t=13655
ΕΠΙΣΗΣ :
Η μεγάλη πλειονότητα των ζωντανών οργανισμών δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το μοριακό άζωτο που βρίσκεται άφθονο στην ατμόσφαιρα, και έτσι αυτό πρέπει να μετατραπεί σε κάποια άλλη πιο “εύχρηστη” μορφή. Η διαδικασία αυτή, που είναι γνωστή ως αζωτοδέσμευση, πραγματοποιείται είτε με φυσικό είτε με βιολογικό τρόπο.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B6%CF%89%CF%84%CE%BF
